Jij bent uniek, ik ben uniek. We vinden allemaal andere dingen leuk en wellicht zitten we ook nog in een andere sociale klasse. Maar soms vergeten we dat we zoveel gemeenschappelijk hebben. En dan bedoel ik niet alleen dat we uit de zelfde bouwstoffen bestaan of dat we allemaal (in principe) vegen na het poepen.

Er zijn zoveel momenten op de dag waarvan we vergeten dat iedereen (of bijna iedereen) die weleens meemaakt. Een feest van herkenning.  

Bijvoorbeeld dat je bijna in slaap valt en net voordat je weg bent krijgt je voet ineens een spasme. Je schrikt want je denkt dat je valt en je kan weer opnieuw beginnen met in slaap vallen. Dat heb jij toch ook wel eens?  

Of dat je wakker wordt s'ochtends, naar de wekker kijkt, je bedenkt dat je nog best even één minuut kan blijven liggen. Het volgende moment dat je wakker wordt is het 20 minuten later en moet je als een bezetene aan de slag om niet veel te laat te zijn voor whatever je gaat doen.  

En als je wordt overgehaald om nog één drankje te doen en je sputterend zegt: 'ok, maar dan wel echt eentje...' En zeg nou zelf. Is het je ooit gelukt om er maar één te doen? En de volgende dag vervloek je jezelf en de drankjes en zeg je dat je echt nooit, nooit nooit meer zult... Nou dat dus.  

En heb je ook wel eens dat je in de auto zit, dat je dan iemand aan de telefoon krijgt en dat terwijl je moet opletten. Je zegt nog zo tegen de persoon aan de andere kant van de lijn dat je nu echt moet opletten want anders mis je de afslag en verdomd........afslag gemist.  

Of dat je een mailtje opent, even wegloopt voor een bak koffie of een kop thee en dan terugkomt en echt werkelijk geen enkel idee hebt naar wie je ook al weer een mail wilde sturen.  

Soms overkomt het me wel eens dat ik op mijn horloge kijk... en dat ik twee seconden later niet meer weet hoe laat het is en nog eens moet kijken. En zelfs dan sla ik het niet op. Dat is toch gewoon dom? Toch gebeurt het.  

Gisteren nog liep ik vastbesloten naar een collega toe. Eerst de trap af, pand uit naar het andere pand. Naar de kamer van de collega en toen ik er stond was ik compleet vergeten waarom ik daarom ook al weer moest zijn. Hele missie voor niks.  

En Jus D'orange drinken in de ochtend. Na het tandenpoetsen. Je gezicht trekt er helemaal van samen zo smerig is het, want om een één of andere reden matchen de twee smaken niet met elkaar en kan je niets anders doen dan een heel vies gezicht trekken. En toch doe je het een volgende keer weer. En nog eens en nog eens.  

Mijn held George Carlin (de Duivel hebbe zijn ziel) heeft daar in één van zijn shows aandacht aan besteed. Zo herkenbaar en zo hilarisch! :) Vind ik dan hè. 

En daaronder een rare mevrouw die poept in de supermarkt. Zo herkenbaar!! :)